Verhalen: Stefan helpt klussen...

Een mantelzorgers vertelt over een dag met een autistische broer. Wie ook een familielid heeft met deze psychische kenmerken zal veel herkennen.

Ik heb een oud huisje gekocht dat opgeknapt moest worden en wat is er fijner dan dat je
familie je komt helpen… Een mooi verhaal van mantelzorg?!

Al sinds mijn vroegste herinneringen was mijn oudere broer Stefan ‘bijzonder’.
Veel dingen in mijn jeugd draaiden om hem: Wat we aten, hoe laat en op welke manier.

Toen ik wat ouder werd, is Stefan uitgebreid onderzocht en werd duidelijk dat hij autistisch was. Voor mijn ouders en mij geen nieuw verhaal, we hadden alle signalen al herkend en uit boeken en verhalen van andere ervaringsdeskundigen was al duidelijk dat het deze stoornis zou zijn maar het is fijn dat er een diagnose gesteld werd. Zo kreeg het beestje een naam en konden mijn ouders via officiële wegen hulp zoeken.

Stefan heeft tot voor kort bij mijn ouders gewoond en gaat nu, na een speciale school, naar een dagactiviteitencentrum. Hier heeft hij het goed naar zijn zin, werkt hij hard en komt met de grootste verhalen thuis in het Gezinsvervangend Tehuis (GVT) waar hij nu zijn eigen kamer heeft. Stefan logeert nog bijna ieder weekend bij mijn ouders en kwam ook in mijn studententijd regelmatig een nachtje logeren.
Die rol van ‘grote broer’ was een beetje omgedraaid, ik ging met mijn broer naar de kroegen waar ik vrienden ontmoette, we zijn wel eens een avondje naar een discotheek geweest en zijn samen eens op de fiets een week door Nederland wezen trekken…
Met veel plezier en wederzijds genieten hebben we nog steeds een goed contact.

En nu had ik mijn eigen huis gekocht… Vol trots vertelde ik in het weekend ook aan Stefan dat ik ging verhuizen als alle klussen klaar waren maar dat ik eerst veel handige mensen nodig had… Stefan vond dat hij tot die groep behoorde, want in zijn GVT werd hij altijd ‘handige Harrie’ genoemd omdat hij zo goed kon timmeren en zagen!
Natuurlijk kon ik zijn ‘hulp’ goed gebruiken; Op een zaterdagmorgen heb ik hem opgehaald en zijn we naar mijn huis gereden. Ik had alle spullen al klaargelegd, ik wilde zonder te veel zorgen aan de slag, Stefan mocht dan helpen maar liever niet van de regen in de drup!
We zouden de buitenmuren wit kalken, en eerst de restanten schroeven en bouten er uit halen.
Stefan wist hoe dat moest, dan moest je zo’n ‘schroevending’ gaan halen, hij wist de weg wel… Na een kwartier wachten vond ik Stefan halverwege: Hij was de jonge poesjes tegen gekomen en die waren veel te lief om te laten wachten tot na het klussen!
Ik ben alleen begonnen en een uurtje later waren de poezen minder interessant… Stefan kwam weer helpen! Hij stortte zich met veel enthousiasme op een vastzittende schroef; schroevendraaier, ijzerzaag, nijptang, hamer, elektrische zaag en uiteindelijk met behulp van de betonschaar was de schroef ‘veroverd’! Pauze!

Het broodje smeren duurde uren, hij mocht nu immers zelf kiezen wat hij op brood nam! Dat had ik beloofd! Terwijl hij uitgebreid zat te smullen ben ik verder gegaan en heb de verfspullen klaargezet. Een eerste begin gemaakt en Stefan gevraagd of hij zijn verfkleren aan wilde trekken… Ik had kunnen weten dat verkleden een tijdje zou duren: Eerst de schoenen uit dan de sokken, broek uit en opvouwen op de plooien, hemd uit, knopen weer dicht en aan het haakje, dan de oude broek met vlekken aan. (Alle vlekken even aanraken) Net als de oude bloes en sokken (“Er zit een gat in mijn sokken, die kan ik niet aantrekken!”).

Ik had al een flink stuk geverfd toen Stefan trots beneden kwam: Hij zou me wel even helpen!
Moet ik vertellen dat hij, op weg naar zijn kwasten, de jonge poesjes weer tegenkwam?!
We hebben samen het laatste stuk geverfd, de lol gehad om ‘per ongeluk’ de kwast tegen mijn neus te houden, zijn oude kleren werden weer mooi wit en meneer zou de koffie wel klaar maken als ik de boel even op zou ruimen…

Als beloning zouden we ’s avonds uit eten.
Nog steeds word ik nu in het restaurant herkend als de jongeman die wel zes keer om extra appelmoes vroeg, toevallig het lievelingsmaaltje van Stefan!

Er was niets zo mooi als het ape-trotse gezicht van Stefan te zien die aan de leiding en
medebewoners van zijn GVT vertelde dat hij zijn kleine broertje had helpen verbouwen!
Ook mijn ouders konden de volgende morgen horen hoe hulpeloos ik eigenlijk zou zijn geweest zonder de hulp van Stefan en op het werk van het dagactiviteitencentrum werd duidelijk dat hij toch eigenhandig wel mijn hele huis had opgeknapt!

Stefan vraagt me regelmatig wanneer ik weer hulp nodig heb van ‘handige Harrie’ en reken maar dat ik daar binnenkort weer gebruik van maak! Dat is toch geweldig, zo’n grote broer ?!

Christiaan Groet